در حالی که عبور نفت از مرز ۷۰ دلار و تشدید تنشهای ژئوپلیتیکی، هزینههای انرژی و ریسکهای سیاسی را بالا برده است، بازار صادراتی فولاد ایران در وضعیتی دوگانه قرار دارد؛ ثبات ظاهری قیمتها از یکسو و تردید عمیق تقاضا از سوی دیگر. ارزیابیهای متالاکسپرت نشان میدهد فعالان بازار آهنآلات بیش از هر زمان دیگری با احتیاط، مدیریت موجودی و پرهیز از تعهدات بلندمدت حرکت میکنند.
به گزارش روابط عمومی شرکت خدمات عمومی فولاد ایران و نقل از «آهن آنلاین»، در روزهایی که بازارهای جهانی زیر سایه نااطمینانیهای ژئوپلیتیکی نفس میکشند، تازهترین ارزیابیهای «متالاکسپرت» از بازار صادراتی فولاد ایران تصویری دوگانه و پیچیده ترسیم میکند؛ تصویری که در آن ثبات اسمی قیمتها در کنار تردیدهای عمیق تقاضا و رشد بهای انرژی، فضایی شکننده برای فعالان بازار آهنآلات ساخته است. عبور قیمت نفت از مرز ۷۰ دلار و تشدید تنشهای منطقهای، همزمان با رکود فصلی در شرق آسیا و احتیاط خریداران خاورمیانه، شرایطی را رقم زده که در آن تصمیمگیری کوتاهمدت دشوارتر از همیشه به نظر میرسد.
ثباتی روی لبه تیغ
براساس ارزیابیهای اخیر Metal Expert، قیمت صادراتی بیلت ایران در محدوده ۳۹۰ تا ۴۰۰ دلار به ازای هر تن فوب تثبیت شده و میانگین هفتگی حوالی ۳۹۵ دلار گزارش میشود. در ظاهر، این ثبات میتواند نشانهای از تعادل باشد؛ اما واقعیت میدانی چیز دیگری میگوید. حجم معاملات محدود است، خریداران با احتیاط حرکت میکنند و فضای روانی بازار بیش از آنکه بر پایه دادههای واقعی تقاضا باشد، تحت تأثیر ریسکهای سیاسی شکل گرفته است.
ماه رمضان بهعنوان یک عامل فصلی، از شدت خریدها کاسته و همزمان نگرانی از تشدید تنشها در منطقه، برنامهریزیهای میانمدت را دشوار کرده است. صادرکنندگان ایرانی اگرچه همچنان بازارهای خاورمیانه، شمال آفریقا و حتی اروپا را رصد میکنند، اما اغلب پیشنهادها در مرحله «آزمایش بازار» باقی میماند. فروش ۴۴۰۰ تن بیلت با نرخ ۴۰۷ دلار فوب به مقصد شمال آفریقا، هرچند در نگاه اول موفقیتآمیز به نظر میرسد، اما از دید بسیاری از فعالان، سطحی نسبتاً بالا در بازاری است که کشش آن هنوز اثبات نشده است.
در همین بین گفتنی است بازار میلگرد داخلی با وجود رشد صادرات فولاد در بهمن ماه, همچنان زیر فشار رکود تقاضای داخلی باقی ماند و معاملات در سطحی محتاطانه دنبال شد. در مبادی فروش، قیمت میلگرد، ۵۱ الی ۵۴ هزار تومانی را حفظ کرده است.
در بخش محصولات طویل نیز شرایط مشابهی حاکم است. میلگرد صادراتی در محدوده ۳۸۵ تا ۴۰۰ دلار EXW و مفتول کلاف در سطوحی نزدیک به دوره قبل معامله میشود. اما پشت این ثبات عددی، تردیدی عمیق نسبت به پایداری تقاضا موج میزند؛ تردیدی که اگر به دادههای بنیادی متصل نشود، میتواند به سرعت جای خود را به تعدیل قیمتی بدهد.
نفت ۷۰ دلاری و سایه ریسک ژئوپلیتیک
افزایش قیمت نفت برنت به بالای ۷۰ دلار در هر بشکه، بیش از آنکه صرفاً یک خبر انرژی باشد، حامل پیامهای مهمی برای بازار آهنآلات است. رشد بهای نفت معمولاً از دو مسیر بر صنعت فولاد اثر میگذارد: نخست، افزایش هزینههای حملونقل و انرژی؛ و دوم، تشدید نااطمینانیهای سیاسی که بر تصمیمات سرمایهگذاری سایه میاندازد.
نگرانی از احتمال اقدام نظامی آمریکا علیه ایران و سناریوهایی مانند اختلال در تردد دریایی، حتی اگر هنوز محقق نشده باشد، بهتنهایی برای تغییر رفتار خریداران کافی است. در چنین فضایی، خریدار ترجیح میدهد موجودی انبار را مدیریت کند و از تعهدات بلندمدت بپرهیزد. این احتیاط، بهویژه در بازارهای مقصدی مانند سوریه، لبنان و ترکیه که خود با چالشهای اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند، بیشتر به چشم میآید.
از سویدیگر، افزایش قیمت نفت لزوماً به معنای رونق در صنعت فولاد نیست. اگر این رشد ناشی از ریسکهای ژئوپلیتیکی باشد نه بهبود واقعی تقاضای جهانی، اثر آن بیشتر روانی خواهد بود تا بنیادی. به بیاندیگر، بازار آهنآلات در وضعیتی قرار گرفته که سیگنالهای صعودی از سمت انرژی دریافت میکند، اما از سمت مصرفکننده نهایی، نشانه روشنی از جهش تقاضا نمیبیند.