به گزارش روابط عمومی شرکت خدمات عمومی فولاد ایران و به نقل از مشرق، بیش از یک ماه از حمله وحشیانه امریکا و رژیم صهیونی به کشورمان ایران می گذرد در طول این مدت بسیاری از مناطق مسکونی، اقتصادی و نظامی کشور با خسارات بسیاری روبه رو و تعدادی از هموطنان در راه دفاع از کشور به شهادت رسیده اند. اما نکته مهم اینجاست در هر جنگی، تنها میدان نبرد نیست که تحت تأثیر قرار میگیرد. بلکه زیرساختهای اقتصادی و صنعتی نیز به اهداف اصلی تبدیل میشوند؛ زیرا آسیب به این زیرساختها میتواند فشار اقتصادی گستردهای را ایجاد کند. در چنین شرایطی، پیامدهای جنگ تنها به عرصه نظامی محدود نمیماند و زندگی روزمره مردم نیز به طور مستقیم تحت تأثیر قرار میگیرد.
در حال حاضر دشمن امریکایی صهیونی نیز برای رسیدن به اهداف خود صنایع مادر را مورد حمله قرار داده است. صنایعی مانند فولاد که نقش محوری در اقتصاد دارند و در بسیاری از کشورها ستون اصلی تولید صنعتی محسوب میشود و دهها صنعت دیگر به آن وابسته هستند.
فولاد ماده اولیه بسیاری از صنایع مهم از جمله خودروسازی، تولید لوازم خانگی و ساختوساز است. هرگونه اختلال در تولید فولاد میتواند تأمین مواد اولیه برای این صنایع را با مشکل مواجه کند. در نتیجه هزینه تولید افزایش پیدا میکند و این افزایش هزینه در نهایت به بازار مصرف منتقل میشود.
از سوی دیگر، آسیب به زیرساختهای تولیدی باعث کاهش اطمینان سرمایهگذاران، اخلال در زنجیره تامین و در نهایت کند شدن رشد اقتصادی کشور میشود. همه این عوامل در نهایت منجر به افزایش هزینه زندگی و کاهش قدرت خرید مردم میگردد.
با توجه به این موضوع “جنگی که ترامپ به بهانه کمک به مردم ایران آغاز کرده با هدف قرار گرفتن چنین زیرساختهایی میتواند فعالیت صنایع پاییندستی را مختل کند، اشتغال هزاران نفر را تحت تأثیر قرار داده و زنجیره تولید را با مشکل مواجه کند. پیامدهای چنین اقداماتی بیش از هر چیز در زندگی مردم عادی دیده میشود. کارگرانی که در این صنایع مشغول به کار هستند، تولیدکنندگانی که به مواد اولیه این کارخانهها وابستهاند و مصرفکنندگانی که در نهایت کالاهای تولیدی را خریداری میکنند، همگی از اختلال در این چرخه اقتصادی تأثیر میپذیرند.”
به صورت کلی هدف واقعی ترامپ از حمله به زیرساختهای ایران (مانند صنعت فولادی از جمله فولاد مبارکه) کمک به مردم نیست، بلکه دقیقاً برعکس تحمیل فشار حداکثری بر زندگی روزمره مردم است.
براساس همین سیاست است ترامپ و تیمش بارها گفتهاند هدفشان «تغییر رفتار» ایران است، اما ابزار این تغییر، تحمیل هزینه به مردم عادی تعریف شده است.
به همین دلیل بسیاری از تحلیلگران اقتصادی معتقدند جنگی که زیرساختهای تولیدی و صنعتی را هدف قرار میدهد، در عمل تنها به یک رقابت نظامی محدود نمیشود. این نوع درگیریها میتواند اقتصاد، اشتغال و معیشت مردم را نیز تحت فشار قرار دهد.
از این منظر، کارخانهها، نیروگاهها و صنایع مادر تنها مجموعههایی صنعتی نیستند؛ آنها بخش مهمی از چرخه اقتصادی جامعه را تشکیل میدهند. هرگونه آسیب به این زیرساختها، فراتر از خسارتهای فنی و صنعتی، میتواند به اختلال در تولید، افزایش فشار اقتصادی و کاهش ثبات در زندگی روزمره مردم منجر شود.
حقیقت ساده این است هدف ترامپ از این حملات، ضربه زدن به زندگی روزمره مردم ایران است، نه حل کردن هیچ مشکل دیگری. هر کسی که زندگی سختتری داشته باشد، شانس کمتری برای آرامش و آینده بهتر دارد. این همان چیزی است که ترامپ به دنبالش است.
کمک واقعی به مردم، در شرایطی معنا دارد که مسیر تولید و اشتغال پایدار حفظ شود. تخریب یا تضعیف زیرساختها، حتی اگر با ادعای فشار بر تصمیمگیران انجام شود، در عمل بیش از همه زندگی و آینده مردم عادی را هدف قرار میدهد.
پس هر بار که خبر از حملات جدید به صنایع یا فشار اقتصادی شنیدید، یادتان باشد” این کمک نیست؛ این یک حمله مستقیم به سفره شماست.”